Księga Izajasza
Rozważanie 7
"Powołani do kroczenia Bożą Drogą"

Izaj. 35:1-10 1. Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia; niech się rozraduje i zakwitnie step! 2. Niech jak złotogłów bujnie zakwitnie i weseli się, niech się raduje i wydaje radosne okrzyki! Chwała Libanu będzie mu dana, świetność Karmelu i Saronu; ujrzą one chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga. 3. Wzmocnijcie opadłe ręce i zasilcie omdlałe kolana! 4. Mówcie do zaniepokojonych w sercu: Bądźcie mocni, nie bójcie się! Oto wasz Bóg! Nadchodzi pomsta, odpłata Boża! Sam On przychodzi i wybawi was! 5. Wtedy otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych. 6. Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń i radośnie odezwie się język niemych, gdyż wody wytrysną na pustyni i potoki na stepie. 7. Rozpalona ziemia piaszczysta zmieni się w staw, a teren bezwodny w ruczaje; w legowisku szakali będzie miejsce na trzcinę i sitowie. 8. I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą, Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi. 9. Nie będzie tam lwa i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził, tam się go nie spotka. Lecz pójdą nią wybawieni. 10. I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.

Chociaż słowa z 35 rozdziału mówią o czasach ostatecznych, jednak zawierają prawdy, które opisują funkcjonowanie duchowej rzeczywistości niezależnie od czasu i miejsca.
Dlatego słowo to mogło zawierać osobistą zachętę skierowaną do ludzi żyjących w czasach Izajasza i słuchających proroczych słów: 4. Mówcie do zaniepokojonych w sercu: Bądźcie mocni, nie bójcie się! Oto wasz Bóg! 

Opisana wizja wypełni się w fizyczny sposób w okresie Milenium, kiedy Syn Boży przyjdzie by panować na ziemi, kiedy "nie będzie lwa i zwierz drapieżny nie będzie chodził" (w. 9)
Jednak już teraz słowa Izajasza, mogą stanowić wspaniały opis dzieła zbawienia, którego Bóg dokonuje w życiu każdego, kto powierzy Mu swoje życie.

1. BÓG ZAMIENIA PUSTYNNE MIEJSCE W OGRÓD, W KTÓRYM OBJAWI SIĘ PEŁNIA JEGO MOCY I CHWAŁY

Bóg sprowadza wodę na pustynne miejsce, czego owocem jest pojawienie się bujnej roślinności.
w. 1 "Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia, niech się rozraduje i zakwitnie step"
w. 2. Niech jak złotogłów bujnie zakwitnie i weseli się, niech się raduje i wydaje radosne okrzyki!
w. 7. Rozpalona ziemia piaszczysta zmieni się w staw, a teren bezwodny w ruczaje; w legowisku szakali będzie miejsce na trzcinę i sitowie.
Pustynna ziemia stanie się urodzajną i pojawi się na niej trawa, trzcina i sitowie - rośliny które wymagają dużej ilości wody.
W życiu tych, którzy przebywają na pustyni objawi się moc uzdrowienia, która sprawi, że niewidomi odzyskają wzrok, głusi zaczną słyszeć, chromi chodzić, ci, którzy nie mogą mówić głośno się odezwą.
To wspaniałe, że przez dzieło Zbawienia, którego dokonał Pan Jezus, w duchowej rzeczywistości słowa Izajasza wypełniają się w życiu każdego człowieka, który powierzył swoje życie Bogu.
Z powodu naszych grzechów i oddzielenia od Pana byliśmy na pustyni, w miejscu w którym nie ma życia i panuje śmierć.
Bóg wyciągnął do nas dłoń i przyszedł, by nas wybawić.
On zamienił pustynne miejsca, w ogrody życia i błogosławieństwa.
Pan sprawił, że przez nasze życie przelewają się "wody wytryskujące ku żywotowi wiecznemu" (Ew. Jana 4:14)
Bóg objawia w naszym życiu cudowną moc uzdrowienia. Chociaż nie wszystkie problemy zostają rozwiązane, możemy doświadczać wielkiej mocy naszego Boga.

Pan kieruje to słowo do każdego serca, mówiąc o Jego pragnieniu by zamienić każdą pustynią w urodzajne miejsce. To słowo wypływa z Bożego serca, które wypełnia miłość i oddanie w walce o nasze zbawienie oraz pełnię błogosławieństwa.
To słowo Pan przekazuje każdemu z nas... 

2. NASZYM POWOŁANIEM JEST KROCZYĆ BOŻĄ DROGĄ

Prorocze słowo ukazuje lud Boży jako ten, który nie zatrzymuje się w ogrodach Pana powstałych w cudowny sposób na pustyni, lecz jest w Drodze.
Izaj. 35:8-10 I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą, Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi. 9. Nie będzie tam lwa i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził, tam się go nie spotka. Lecz pójdą nią wybawieni. 10. I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.
W tym obrazie zawarta jest niezwykle ważna prawda.
Boży lud jest w drodze prowadzącej do celu, który Jego Bóg codziennie wyznacza.
Pan czyni wielkie rzeczy na pustyni, zamieniając ją w urodzajne miejsce, jednak nie oznacza to, że dzieci Boże mają się na niej zatrzymać.
Cudowne rzeczy, które czyni nasz Bóg nie są celem samym w sobie.
Celem jest dotarcie do miasta, które wyznaczył Bóg.

Także nam Bóg przekazuje słowa, które mają skierować naszą uwagę na kroczenie Drogą, w wypełnianiu Bożej woli i zmierzania do celu, który wyznacza nasz Pan.
Gdy zapominamy o tym, gdy cudowność staje się celem sama w sobie i zatrzymujemy się w miejscu, wpadamy w pułapkę.

Jaka cechy Bożej Drogi możemy dostrzeć w słowach rozdziału 35?

- Boża Droga jest drogą tylko dla pielgrzymów
w.8. I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą, Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów...
Głęboką potrzebą dziecka Bożego jest możliwość znalezienia się na drodze, na której będzie oddzielony od ciemności.
Chociaż jesteśmy posłani do świata, w naszych sercach mamy kroczyć wyłącznie Bożą Drogą, na której możemy dzielić społeczność z dziećmi Bożymi.
"Zadaniem łodzi podwodnej jest przebywać głęboko w morzu, jednak nie można pozwolić, by choć odrobina wody zaczęła wpływać do jej wnętrza"
Ps. 1:1 Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą bezbożnych Ani nie stoi na drodze grzeszników, Ani nie zasiada w gronie szyderców ... 5. Przeto nie ostoją się bezbożni na sądzie Ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych.6. Gdyż Pan troszczy się o drogę sprawiedliwych, Droga zaś bezbożnych wiedzie do nikąd.

- Boża Droga jest także dla tych, którzy w oczach świata są "głupcami"
w.8 ...nawet głupi na niej nie zbłądzi (z hebr. "wewilim lo jitu" - pozbawiony rozsądku się nie zagubi)
Bożym, najważniejszym kryterium oceny nie jest nasza zdolność do pojmowania wszystkiego, lecz posłuszeństwo i oddanie.
Pan zaprasza wszystkich do wejścia na Jego Drogę, niezależnie od ich ludzkich możliwości.
Na Bożej Drodze można spotkać lud Pana, zjednoczony nie w oparciu o własne uzdolnienia, lecz o wiarę, zaufanie, zależność od Bożej łaski, wdzięczność i w pragnienie dotarcia do celu, który wyznacza Bóg.
Mądrzy w Panu i jednocześnie "głupi" w oczach świata (1 Kor. 1:18), są połączeni nierozerwalnym węzłem Bożej miłości i cudownej mocy Pana.

- Boża Droga jest miejscem schronienia przed złymi mocami tego świata
w.9 Nie będzie tam lwa i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził, tam się go nie spotka. Lecz pójdą nią wybawieni.

- Boża Droga jest miejscem pełnej radości
10. I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.
Ps. 84:6-8 Błogosławiony człowiek, który ma siłę swoją w tobie, Gdy o pielgrzymkach myśli! 7. Gdy idą przez wyschłą dolinę, wydaje im się obfitującą w źródła, Jakby przez wczesny deszcz błogosławieństwami okrytą. 8. Z mocy w moc wzrastają, Aż ujrzą prawdziwego Boga na Syjonie.

Ci, którzy uznawani są przez świat za głupców, przez posłuszeństwo Panu okazują się najmądrzejszymi ludźmi, wybierającymi najlepszą Drogę, na której mogą doświadczyć bezpieczeństwa i radości
...
Powołaniem dzieci Bożych jest codzienne przyjmowanie Bożej mocy niosącej wyzwolenie i uzdrowienie oraz kroczenie Bożą Drogą.
Dlatego apostoł Paweł tak często powtarza słowo "chodźcie":
Efez. 5:2 I chodźcie w miłości, jak i Chrystus umiłował was...
Kol. 2:6 Jak więc przyjęliście Chrystusa Jezusa, Pana, tak w nim chodźcie

Droga Siostro, drogi Bracie.
Jeżeli masz poczucie, że znajdujesz się na pustyni, pamiętaj, że Twój Pan pragnie zamieniać pustynie w urodzajne miejsca przynoszące życie.

Pamiętaj też, że czyniąc to, Bóg pragnie zachęcić każdego z nas nas do wiernego kroczenia Jego Drogą uświęcenia i oddania w dążeniu do celu, który wyznacza w życiu każdego z nas.
Nie wolno nam przez niewiarę nie dopuścić Pana, by zamienił pustynię w miejsce życia.
Nie wolno nam też pozostać w miejscu, niezależnie od tego jak jest ono cudowne.
Już dzisiaj, przez Ducha Swiętego możemy znaleźć się na drodze, która prowadzi nas do miejsc obfitujących w życie i Boże błogosławieństwo:
Ps. 84:6-8 
6. Błogosławiony człowiek, który ma siłę swoją w tobie, Gdy o pielgrzymkach myśli!
7. Gdy idą przez wyschłą dolinę, wydaje im się obfitującą w źródła, Jakby przez wczesny deszcz błogosławieństwami okrytą.
8. Z mocy w moc wzrastają, Aż ujrzą prawdziwego Boga na Syjonie.

Nasza modlitwa...

- Nie pozwalanie, by "pustynia pozostała pustynią", lecz przyjmowanie w wierze Bożego wyzwolenia, uzdrowienia i błogosławieństwa

- Pamiętanie o celu naszego życia. Celem nie jest "duża ilość cudownych zdarzeń", lecz "Syjon", miasto przeznaczenia wyznaczone przez Boga dla każdego z nas, zgodnie z powołaniem które otrzymaliśmy od naszego Ojca

- Nie opieranie się na ludzkich ocenach naszych możliwości. Przyjmowanie Bożego spojrzenia na nasze życie, które jest zupełnie inne niż otaczającego nas świata

- Przyjmowanie pokoju będącego owocem przebywania na bezpiecznej drodze Pana

- Przyjmowanie radości z kroczenia Bożą Drogą

Oprac. Piotr Ożana