Księga Izajasza
Rozważanie 11
"Pocieszajcie mój lud"
Gdy w naszym życiu pojawiają się trudne okoliczności, z naszych serc wyrywa się czasem pytanie do Boga: "Drogi Panie, dlaczego to doświadczenie trwa tak długo?"
Gdy czytamy Słowo Boże, poznajemy wspaniałą prawdę o Bogu, który także odczuwa ciężar czasu trwania trudnych chwil w życiu Jego dzieci i pragnie doprowadzić je do końca.
Chociaż z powodu duchowego odstępstwa Pan musiał zapowiadać trudne przeżycia w życiu Jego ludu, zawsze określał ograniczony czas ich trwania.
Druga część księgi Izajasza zawiera słowa mówiące o zakończeniu trwającej od wielu lat niewoli. Ta część zawarta jest w rozdziałach od 40 - 66 i mówi o zupełnie innym czasie niż ten, do którego odwoływała się część pierwsza (zawarta w rozdziałach od 1-39) Bóg przenosi w duchu Izajasza do okresu oddalonego w czasie o 150 lat i przekazuje mu poselstwo do pokolenia, które przebywa od wielu lat w Babilonie.
Niektórzy twierdzą, że autorem tej części księgi musiał być inny prorok. Jednak w Nowym Testamencie, gdy cytowane były słowa z rozdziałów od 40-66, jako autora podawano Izajasza, co stanowi jeden z kluczowych argumentów tego samego autorstwa wspomnianych dwóch części. Pan zamyka poselstwo w "kopercie czasu" i pragnie je uwolnić półtora wieku później.
Po upadku Królestwa Północnego zwanego Izraelem, w 586 roku p.n.e. nadszedł upadek Królestwa Południowego, nazywanego Judą. Po panowaniu Asyryjczyków rozpoczął się czas panowania Babilończyków. Królestwo Południowe zostało przez nich zdobyte i ludność Judy uprowadzona do Babilonu.
Upłynęło 70 lat zwanych czasem niewoli babilońskiej.
Wkrótce Babilończyków mają pokonać Persowie, których król Cyrus miał stać się Bożym narzędziem, by uwolnić Boży lud i sprowadzić do Ziemi Obiecanej.
Żydzi są uchodźcami, których ojczysty kraj został zrujnowany.
Ich stolica i świątynia są spustoszone.
Nie posiadają króla ani swojej armii. Po ludzku są bezbronni i bezradni wobec narodów rządzących światem.
Noszą brzemię winy sprzeciwu wobec ich Boga oraz będącego jego konsekwencją upokorzenia.
PAN KIERUJE SŁOWO DO SWOJEGO UMIŁOWANEGO LUDU...
Izaj. 40:1-31 1. Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg! 2. Mówcie do serca Jeruzalemu i wołajcie na nie, że dopełniła się jego niewola, że odpuszczona jest jego wina, bo otrzymało z ręki Pana podwójną karę za wszystkie swoje grzechy. 3. Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego! 4. Każda dolina niech będzie podniesiona, a każda góra i pagórek obniżone; co nierówne, niech będzie wyrównane, a strome zbocza niech się staną doliną! 5. I objawi się chwała Pańska, i ujrzy to wszelkie ciało pospołu, gdyż usta Pana to powiedziały.6. Głos mówi: Zwiastuj! I rzekłem: Co mam zwiastować? To: Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. 7. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr Pana powieje nań. Zaprawdę: Ludzie są trawą! 8. Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki. 9. Wyjdź na górę wysoką, zwiastunie dobrej wieści, Syjonie! Podnieś mocno swój głos, zwiastunie dobrej wieści, Jeruzalem! Podnieś, nie bój się! Mów do miast judzkich: Oto wasz Bóg! 10. Oto Wszechmocny, Pan przychodzi w mocy, jego ramię włada. Oto ci, których sobie zarobił, są z nim, a ci, których wypracował, są przed nim. 11. Jak pasterz będzie pasł swoją trzodę, do swojego naręcza zbierze jagnięta i na swoim łonie będzie je nosił, a kotne będzie prowadził ostrożnie. 12. Kto zmierzył swoją garścią wody i piędzią wytyczył granice niebiosom? A kto korcem odmierzył glinę? Kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach wagi? 13. Kto kieruje Duchem Pana, a czyja rada pouczyła go?
14. Z kim się naradzał, aby nabrać rozumu i nauczyć się właściwej drogi? Kto uczył go poznania i wskazał mu drogę rozumu? 15. Oto narody są jak kropla w wiadrze i znaczą tyle, co pyłek na szalach wagi, oto wyspy ważą tyle, co ziarnko piasku. 16. Nawet Libanu nie starczy na ogień ofiarny, a jego zwierzyny na całopalenie. 17. Wszystkie narody są niczym u niego, uważa je za pustą nicość. 18. Z kim więc porównacie Boga i jakie podobieństwo mu przeciwstawicie? 19. Czy bałwana, którego ulał rzemieślnik, a złotnik powlókł złotem i przylutował srebrne łańcuszki? 20. Kogo z powodu ubóstwa na to nie stać, obiera sobie drzewo nie próchniejące, wyszukuje sobie zręcznego rzemieślnika, aby sporządził bałwana rytego, który się nie chwieje.21. Czy nie wiecie? Czy nie słyszeliście? Czy wam tego nie opowiadano od początku? Czy nie pojmujecie tego dzieła stworzenia ziemi? 22. Siedzi nad okręgiem ziemi, a jej mieszkańcy są jak szarańcze; rozpostarł niebo jak zasłonę i rozciąga je jak namiot mieszkalny. 23. Książąt obraca wniwecz, sędziów ziemi unicestwia;24. Zaledwie ich zaszczepiono, zaledwie ich zasiano, zaledwie zakorzenił się ich pień w ziemi, gdy powiał na nich, usychają, a burza unosi ich jak plewę.25. Z kim więc mnie porównacie, że mam mu być równy? - mówi Święty. 26. Podnieście ku górze wasze oczy i patrzcie: Kto to stworzył? Ten, który wyprowadza ich wojsko w pełnej liczbie, na wszystkich woła po imieniu. Wobec takiego ogromu siły i potężnej mocy nikogo nie brak. 27. Czemu więc mówisz, Jakubie, i powiadasz, Izraelu: Zakryta jest moja droga przed Panem, a moja sprawa do mojego Boga nie dochodzi? 28. Czy nie wiesz? Czy nie słyszałeś? Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. On się nie męczy i nie ustaje, niezgłębiona jest jego mądrość. 29. Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. 30. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają. 31. Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.
Bóg mówi do swojej własności: Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg! 2. Mówcie do serca Jeruzalemu i wołajcie na nie (w.1)
W rozdziale 66 i wersecie 13 czytamy: Jak matka pociesza syna, tak Ja będę was pocieszał, i w Jeruzalemie doznacie pociechy.
Chociaż Bóg zapowiadał trudne chwile, pragnieniem Jego serca była pełna wolność i błogosławieństwo Jego ludu.
Rabini nazywają tą część księgi Izajasza "Księgą pocieszenia" i nazywając ją w ten sposób oddają istotę jej zwiastowania.
JAKI JEST POWÓD POCIESZENIA, O KTÓRYM MÓWI BÓG?
- DOPEŁNIŁA SIĘ NIEWOLA... (W.2)
Bóg dopuszcza doświadczenia, jednak ich czas jest ograniczony!
Izrael czekał 70 lat na chwilę, w której Bóg postanowił sprowadzić go do Ziemi Obiecanej.
Wielu nie doczekało wypełnienia się obietnicy powrotu.
Jednak gdy Bóg dozwala by w życiu Jego dzieci pojawiły się przeciwności mające kształtować ich charakter, czas trwania tych trudów nie jest nieograniczony.
Bóg czeka na chwilę, w której będzie mógł zdjąć brzemię z Jego dzieci.
Pragnieniem Bożego serca jest zakończyć czas każdej niewoli
W Ewangelii Łukasza 13:16 czytamy: A czy tej córki Abrahama, którą szatan związał już od osiemnastu lat, nie należało rozwiązać od tych pęt w dniu sabatu?
Czas doświadczeń ma swoje granice, tymczasem czas błogosławieństwa jest w Bożym planie nieograniczony.
Do Abrahama Bóg powiedział: 1 Moj. 13:15 Bo całą tę ziemię, którą widzisz, dam tobie i potomstwu twemu na wieki
Dawid wołał do Boga... 2 Sam. 7:24 I ustanowiłeś sobie swój lud izraelski jako swój lud na wieki, a Ty, Panie, jesteś ich Bogiem. 2 Sam. 7:29 ...błogosławieństwem twoim pobłogosławiony będzie dom twojego sługi na wieki...
- ODPUSZCZONA JEST WINA... (W.2)
Ciężary związane z przebywaniem w miejscu niewoli były pomnażane przez poczucie odpowiedzialności Izraelitów za powstałą sytuację. Ci, których serca były wrażliwe na głos Pana, wiedzieli, że przebywają w obcej ziemi z powodu ich grzechów. Każdy nowy dzień spędzony w tym trudnym miejscu, przypominał im o tej prawdzie.
Teraz Pan posyła Słowo, przez które ogłasza uwolnienie Jego ludu od ciężaru grzechu!
Izaj. 43:25 Ja, jedynie Ja, mogę przez wzgląd na siebie zmazać twoje przestępstwa i twoich grzechów nie wspomnę.
Ps. 103:12 Jak daleko jest wschód od zachodu, Tak oddalił od nas występki nasze.
Bóg pragnie pełnej wolności Jego dzieci. On posłał swojego jednorodzonego Syna, który przelał na krzyżu swoją krew, by każdy mógł doświadczyć pełnego uwolnienia od ciężaru grzechów.
1 Jan. 1:9 Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości.
- NADCHODZI PAN (W.3)
Izaj. 40:3 Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego!
Pan zapowiada swoją obecność.
Czyniąc to, Pan wskazuje człowiekowi drogę do odnowy.
"Przygotujcie na pustyni drogą Pańską...", "Wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego!"
W dziele odnowy Bóg wskazuje rzeczy, które należą do nas i przez które doświadczamy uwolnienia.
Są rzeczy, które należą do Boga. Są rzeczy, które należą do nas.
Do nas Pan kieruje słowo o "przygotowaniu drogi Pańskiej, wyprostowanie ścieżek dla Boga"
Zgodnie ze zwiastowaniem Jana Chrzciciela, który cytował słowa księgi Izajasza, tym przygotowaniem jest upamiętanie, czyli odwrócenie się od ścieżek własnego postępowania.
- OBJAWI SIĘ CHWAŁA PAŃSKA (W.5)
Czas niewoli był czasem wielkiego upokorzenia.
Ps. 137:1-4 Nad rzekami Babilonu - tam siedzieliśmy I płakaliśmy na wspomnienie Syjonu. 2. Na wierzbach w tamtej krainie Zawiesiliśmy lutnie nasze, 3. Bo tam żądali od nas słów pieśni Ci, którzy nas wzięli w niewolę, A ciemiężcy nasi - radości: Śpiewajcie nam jakąś pieśń Syjonu! 4. Jakże mamy śpiewać pieśń Pana Na obcej ziemi?
W Bożym czasie Pan ogłasza swoje zwycięstwo nad wszelką ciemnością. Bóg mówi o pragnieniu swojego serca, by na nowo objawiać chwałę pośród Jego ludu.
Pragnieniem Bożego serca jest objawienie Jego chwały i wielkości pośród Jego dzieci.
- SŁOWO BOGA TRWA NA WIEKI! (W.8)
Przepych Babilonu był jak trawa, jak kwiaty polny (w.6) którego urok miał przeminąć.
Jednak Słowo Boga trwało i trwa na wieki.
Pocieszeniem dla naszych serc jest zwiastowanie Słowa Bożego, które wznosi się ponad czasem oraz okolicznościami.
Otaczający nas świat wytwarza zgiełk, który obciąża nasze serca.
Obciążeniem są też nasze własne myśli, które same w sobie mogą zaprowadzić nas do miejsca pozbawionego wszelkiej nadziei.
Przez Słowo Boże doświadczamy uwolnienia od nas samych oraz od świata.
- PAN PRZYCHODZI W MOCY! (W.10)
Oto Wszechmocny, Pan przychodzi w mocy, jego ramię włada. Oto ci, których sobie zarobił, są z nim, a ci, których wypracował, są przed nim.
Sytuacja, w której przez 70 lat znajdował się naród wybrany, była upokarzająca i w odbiorze wielu stanowiła świadectwo słabości ludu Izraela. Boży lud znalazł się w niewoli z powodu swojego grzechu.
Jednak nadchodzi czas, w którym Bóg pragnie ukazać swoją wszechmoc w dziele wybawienia Jego ludu z niewoli.
Podobnie w naszym życiu Bóg dopuszcza okoliczności, w których możemy mieć poczucie upokorzenia i słabości. Jednak czas ich trwania jest ograniczony.
Bóg pragnie objawiać swoją potężną moc w życiu swoich dzieci.
- BÓG JAK PASTERZ BĘDZIE PASŁ SWOJĄ TRZODĘ (W.11)
11. Jak pasterz będzie pasł swoją trzodę, do swojego naręcza zbierze jagnięta i na swoim łonie będzie je nosił, a kotne będzie prowadził ostrożnie.
70 lat niewoli mogło sprawić wrażenie działania "ciężkiej ręki" Pana.
Jednak Bóg się nie zmienił. Dłoń Pana przez cały czas była dłonią troskliwego Pasterza.
Widząc duchowe odstępstwo pośród Jego ludu Bóg był zmuszony do wyprowadzenia ich z Ziemi Obiecanej do ziemi niewoli. Jednak serce Pana przez cały czas płonęło miłością Pasterza do Jego owiec.
Gdy w naszym życiu Boża dłoń wydaje się ciężka, nie poddawajmy w wątpliwość miłości naszego Pana. Poddając się działaniu naszego Ojca, doświadczymy miłości i mocy Pasterza, którego dłoń podnosi i błogosławi.
- PAN WŁADCÓW TEGO ŚWIATA "OBRACA WNIWECZ" (W. 23)
Izraelczycy przebywający na uchodźctwie, przebywając w cieniu "wielkich" ówczesnego świata, mogli odczuwać własną słabość. W minionym czasie mogli oni oglądać zwycięstwa Asyrii, Babilonu oraz Persji.
Jednak Pan mówi swojemu ludowi o władcach tego świata, że Zaledwie ich zaszczepiono, zaledwie ich zasiano, zaledwie zakorzenił się ich pień w ziemi, gdy powiał na nich, usychają, a burza unosi ich jak plewę (w.24)
Bóg dzisiaj uczy nas Jego spojrzenia na ludzi i okoliczności, od których często jesteśmy zależni.
Bóg wznosi się ponad wszystkim i w Jego czasie każdy może dostrzec Jego pełne zwycięstwo ponad mocami świata.
- BOGIEM WIECZNYM JEST PAN... ON SIĘ NIE MĘCZY I NIE USTAJE... ZMĘCZONEMU DAJE SIŁĘ (W.28)
w. 27 Czemu więc mówisz, Jakubie, i powiadasz, Izraelu: Zakryta jest moja droga przed Panem, a moja sprawa do mojego Boga nie dochodzi? 28. Czy nie wiesz? Czy nie słyszałeś? Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. On się nie męczy i nie ustaje, niezgłębiona jest jego mądrość. 29. Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. 30. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają. 31. Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.
Wcześniej Bóg ogłaszał swoją moc nad mocami tego świata i jego władcami.
Teraz Pan kieruje słowa mówiące o działaniu Jego mocy w osobistym życiu Izraelczyków.
Bóg w swojej wielkiej mocy powala na ziemię wielkich tego świata.
W tej samej mocy Pan podnosi tych, którzy są Jego własnością.
W całym rozdziale kilka razy Bóg pragnie zwrócić uwagę serc Jego ludu, zadając im pytania.
Teraz ponownie Bóg pragnie zwrócić uwagę Jego umiłowanego narodu na to co pragnie czynić w ich życiu, podnosząc i błogosławiąc.
Pewnego dnia Mojżesz powiedział: 5 Moj. 32:9-12 Gdyż działem Pana jest lud jego, Jakub wyznaczonym mu dziedzictwem. 10. Znalazł go w ziemi pustynnej I w bezludnym zawodzeniu pustyni. Otoczył go, doglądał go, Strzegł go jak źrenicy oka. 11. Jak orzeł pobudza do lotu swoje młode, Unosi się nad swymi pisklętami, Rozpościera swoje skrzydła, bierze na nie młode I niesie je na lotkach swoich, 12. Tak Pan sam jeden prowadził go, Nie było przy nim obcego boga.
"Gdy spojrzysz na innych, będziesz rozkojarzony. Gdy spojrzysz na siebie, pogrążysz się w myślach beznadziei. Gdy spojrzysz na Boga, doświadczysz podniesienia, odnowy i błogosławieństwa.."
NASZA MODLITWA...
- O gotowość naszych serc na przyjęcie zwiastowania w którym Bóg ogłasza nowe dzieło wybawienia
- Uwolnienie od brzemion grzechu
- "Prostowanie ścieżek" w odpowiedzi na zwiastowanie: "Nadchodzi Pan"
- Radość z objawienia się chwały Pańskiej na tle ciemności problemów trwających przez wiele lat
- Nasycanie się Słowem Bożym, które "trwa na wieki"!
- Przyjmowanie działania "ramienia Pana", którego moc wznosi się ponad wszelką moc otaczającego nas świata
- Doświadczanie bezpieczeństwa owiec prowadzonych przez Pasterza
- Radość z Bożego zwycięstwa nad "możnymi tego świata"
- Codzienne przyjmowanie od Pana posilenia, wzmocnienia i pocieszenia
Oprac. Piotr Ożana